5.00 (1 głosów)

Ocena

ocena
5.00

Dwór Wichorowo

Kategoria: Gmina Naruszewo


Właściciele i majątek
Co najmniej od 1859 roku dobra Wichorowo należały do Mikołaja Damazego Wircińskiego vel Wiercińskiego, urodzonego 6 grudnia 1817 roku w miejscowości Skarżynko Przeczki, syna Ignacego i Teresy Skwarskiej (dziedziców Turowa w parafii łętowskiej).  18 stycznia 1837 roku w Zdziarze Małym Mikołaj wziął ślub z Marianną Smoniewską, urodzoną tamże, córką Stanisława i Antoniny z Drozdowskich (dziedziców Zdziara Małego). Małżeństwo doczekało się kilkoro dzieci: Teodozji Marianny (ur. 1852), zamężnej z Janem Symplicjuszem Żmijewskim (w 1875 roku), Anny (zm. 1850), Stanisława, Tomasza i Józefa. Wszyscy trzej bracia zmarli w Wichorowie w 1859 roku. Marianna zmarła w 1863 roku w Wichorowie, w wieku 46 lat. Mikołaj Wierciński ożenił się ponownie w 1864 roku z Marianną Chyczewską z domu Smoniewską, wdową po Franciszku. Ślub odbył się w Wichorowie. Jego druga żona urodziła się w Słomkowie w parafii Staroźreby 19 lutego 1838 roku. Była córką Ignacego i Ewy Bełkowskiej. Z tego małżeństwa urodziły się dzieci: Emilia (1865-1867), Pelagia Innocenta (1866-1867), Anna Marianna (1868) zamężna z Ludwikiem Smoniewskim (ślub w 1894), Józef Antoni (1870-1870), Stanisław Florian (1871) i Zofia Józefa (1873). Mikołaj Wierciński zmarł w Wichorowie 5 czerwca 1873 roku. Po śmierci męża majątkiem zarządzała druga żona, zmarła w 1914 roku.
W 1872 roku folwark Wichorowo liczył sobie 444 morgi, w tym: 345 mórg gruntów ornych i ogrodów, 16 mórg łąk, 30 mórg pastwisk, 3 morgi wody, 41 mórg lasu i 9 mórg nieużytków. Posiadał 6 budynków drewnianych.
Przed 1898 rokiem właścicielem folwarku stał się syn Mikołaja i Marianny - Stanisław Wierciński, urodzony w Wichorowie 4 maja 1871 roku. 15 sierpnia 1900 roku ożenił się w Wojtach Zamościu z Marią Narcyzą Żółtowską, córką Emila i Stanisławy Żółtowskich. Para doczekała się trojga dzieci: Stanisława (1901), Marty (1902) i Eugeniusza (1906). Stanisław był członkiem Towarzystwa Kredytowego Płońskiego. W 1918 roku został mianowany Sędzią Pokoju w Naruszewie. Zmarł w 1947 roku.
W 1926 roku folwark zajmował obszar 226 hektarów. Po II WŚ w dworze zamieszkali lokatorzy. W budynku przez kilka lat działał też sklep.

Zespół architektoniczno-parkowy
Obecny dwór został wybudowany w 1920 roku, na miejscu modrzewiowego, krytego strzechą, który spłonął wraz z zabudowaniami gospodarczymi w czasie I WŚ.
Budynek jest murowany z cegły, posadowiony na kamiennej podmurówce. Od frontu zwieńczony trójkątnym szczytem. Pośrodku elewacji frontowej umieszczono czterokolumnowy portyk podtrzymujący taras.

 

Więcej zdjęć w Galerii

 

Źródła:

  • Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XIII, Warszawa 1893
  • Dziennik Warszawski 1874
  • Kurjer Warszawski 1918
  • Księga Adresowa Polski dla handlu, rzemiosł i rolnictwa, Warszawa 1926
  • Ustawa Płońskiego Towarzystwa Kredytowego, Płock 1900
  • Tadeusz Jaroszewski, Marek Gierlach, Po pałacach i dworach Mazowsza T.3, Warszawa 1998

Obiekt opisywany Dwór
Stan zachowania Niszczejący
Zastosowanie Zamieszkany
Rejestr zabytków Brak wpisu
Dostępność obiektu Dostępny z zewnątrz

Lokalizacja

09-152, Wichorowo, Polska

Komentarze