5.00 (1 głosów)

Ocena

ocena
5.00

Dwór Umiastów


Właściciele i majątek
Umiastów (lub też Umiastowo Klimonty) wzmiankowany jest już w XV wieku. W 1417 roku był własnością Adama Pierzchały, skarbnika warszawskiego, a w 1430 roku jego syna - Piotra. W 1450 roku Piotr darowuje swoim braciom Mikołajowi i Janowi oraz ich potomstwu wszystkie swe dobra ruchome i nieruchome po swej śmierci oraz sprzedaje je tymże braciom za 100 kóp groszy. W XV wieku Pierzchałowie z Umiastowa przyjęli nazwisko od nazwy swych dóbr - Umiastowscy. W połowie XVI wieku dziedzicem Umiastowa był Stanisław Łuszczewski h. Pierzchała (Roch III), sekratarz królów: Zygmunta I Starego i Zygmunta II Augusta. Po nim części Zawad i Umiastowa-Klimontów otrzymał w spadku syn, Erazm Łuszczewski i jego bracia. Erazm żonaty był z Heleną Wolińską, z którą miał pięciu synów: Tomasza, Andrzeja, Stanisława, Jakuba i Stefana.
W 1580 roku współdziedzicem Umiastowa-Kręczek był Jan Jastrzębski h. Łabędź. W 1651 roku Umiastów od Wojciecha Umiastowskiego nabyli bracia Tomasz i Franciszek Leszczyńscy h. Pobóg. W 1717 roku część Umiastowa-Klimontów nabył Wawrzyniec Lisowski h. Leliwa, syn Janusza, mąż Justyny Bogatkównej.
W 1738 roku kasztelanowa małogoska Urszula Czermińska, siostra marszałka wielkiego koronnego Franciszka Bielińskiego przekazała dochody z folwarków Umiastów, Kręczki, Klimonty i Falki Szpitalowi Podrzutków im. Dzieciątka Jezus, prowadzonemu w Warszawie przez księdza Boduena. Następnie w 1764 roku Sejm koronacyjny potwierdził tę fundację z zastrzeżeniem: szpital wzmiankowany nie ma sobie przywłaszczać dziedzictwa dóbr, ale kontentować się przychodem z summ na dobrach umieszczonych.
Do co najmniej 1831 roku Umiastów był w rękach Jana Zakrzewskiego, syna Marcina i Elżbiety. Jan poslubił Różę Obrębską, urodzoną w Kraśniczej Woli, córkę Adama i Marianny z Druszkowskich. Zmarł w Umiastowie 18 grudnia 1831 roku. Po jego śmierci majątkiem zarządzała żona. 20 czerwca 1837 roku Róża ponownie wyszła za mąż. Tym razem za wdowca Mikołaja Rykowskiego (pierwszą żoną była Rozalia Pfanhauser, zmarła w 1834 roku), kupca z Warszawy. Ślub odbył się w kościele Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Warszawie. Mikołaj Rykowski h. Doliwa urodził się 6 grudnia 1790 roku, jako syn Franciszka i Małgorzaty Olszewskiej. Pełnił funkcję sędziego Trybunału Handlowego i Protektora Archikonfraterni Literackiej. Po śmierci Róży, w 1876 roku ożenił się po raz trzeci. Trzecią żoną była wdowa - Bronisława z Rurawskich Chodonowska. Mikołaj Rykowski zmarł 3 stycznia 1878 roku w Warszawie w wieku 89 lat. Pochowany został na cmentarzu powązkowskim w Warszawie.
W 1848 roku posesorem dóbr był Andrzej Szymański. Około 1858 roku dobra Umiastów zostały zakupione przez Wincentego Tarnowskiego za 260.000 złp.

W 1860 roku folwark liczący 20 włók został sprzedany już za 340.000 złp. Wiktorowi Zawiszy Czarnemu. Wiktor ożeniony był z Jadwigą Tarasowicz, z którą miał co najmniej siedmioro dzieci: Józefa (ur. w Świsłoczy, w guberni grodzieńskiej, zm. 13 stycznia 1867 roku w Umiastowie, w wieku 7 lat), Wiktorię (ur. w Warszawie 25 lutego 1863 roku, zm. 31 stycznia 1867 roku w Umiastowie), Zofię (ur. w Umiastowie 12 czerwca 1865 roku, zm. 10 lutego 1867 roku w Umiastowie), Mariana (ur. w Umiastowie, zm. 24 stycznia 1867 roku w Umiastowie , w wieku 1,5 roku), Jana Stefana (ur. w Bieniewicach 18 stycznia 1868 roku), Wandę Marię (ur. w Błoniu 3 czerwca 1870 roku) oraz Stefanię Marię, urodzoną w Grodzisku Mazowieckim.
Jak można zauważyć w ciągu miesiąca Wiktorowi i Jadwidze zmarło w Umiastowie czworo dzieci. Być może miało to bezpośredni związek z ich kłopotami finansowymi. W lipcu 1867 roku dobra zostały zajęte w drodze sądowej przymuszonego wywłaszczenia przez komornika i wystawione na sprzedaż. W ogłoszeniu licytacyjnym rysuje nam się opis folwarku, na który składały się następujące budynki:

Dwór masiv murowany parterowy o 2-ch kominach murowanych nad dach, blachą pokryty, z wystawką i murowaną przystawką. W tyle tego domu znajdował się ogród fruktowy i warzywny, mający szpaler z drzew dzikich od dziedzińca sztachetami z łat rżniętych oddzielony od strony pola rowem okopany i szpalerami z drzew dzikich ocieniony, w nim znajdowało się około 300 sztuk drzew owocowych krajowych, oraz wiele krzewów. Na prawo od dworu w ogrodzie znajdowała się lodownia masiv murowana pod dachem blachą pokrytym. Dziedziniec trawą zarosły drzewami dzikiemi krzewami ocieniony sztachetami z łat rżniętych ogrodzony, w których znajduje się brama wjezdna i furtek dwie.

Zabudowania folwarku stanowiły: dom z drzewa zbudowany o jednym kominie murowanym, gontami pokryty, dla czeladzi dworskiej przeznaczony. Murowany budynek mieszczący stajnie, obory i wozownie. Stodoła z drzewa o jednym klepisku i wierzejach na przestrzał oraz spichrz murowany. Dwa czworaki z cegły, kuźnia z pomieszczeniem kowala z cegły palonej murowana. Wiatrak z drzewa, obok niego dom, w którym mieszkał młynarz. Karczma w pruski mur zbudowana, słomą pokryta, o jednym kominie murowanym z dawnego czworaka urządzona. Dwór do uprawy gruntu utrzymywał dziewięcu płatnych parobków. Inwentarz stanowiło 15 koni wraz z 6 wozami parokonnymi, 6 płużyc z żelazami, 3 pary bron z żelaznemi zębami, 2 drapaki, pielnik do buraków, 2 radełka z żelazami, młynek do czyszczenia zboża, 18 chomontów z uprzężą.
Majątek z grunatmi włościańskimi zajmował obszar 15 włók i 20 morgów, z czego grunty folwarczne zajmowały obszar 10 włók.

Nie lada wydarzenie miało miejsce w dobrach Umiastów w 1861 roku. Wtedy to Zygmunt Ostrowski, właściciel Zakładu Rolniczo-Przemysłowo-Leśnego w Warszawie, testował w dobrach Wiktora Zawiszy słynną żniwiarkę konną McCormicka ulepszoną i przystosowaną do polskich warunków przez Hipolita Cegielskiego.

W lutym 1868 roku Wiktor był już administratorem dóbr Bieniewice. Zmarł 16 grudnia 1878 roku. Pochowany został na warszawskich Powązkach.

Dobra Umiastów nabył w 1869 roku Ksawery Luceński.
W 1878 roku Umiastów zakupił konsul Wielkiej Brytanii w Polsce - Francis Cornwallis Maude. Urodził się on 28 października 1828 roku w Londynie, jako syn Francisa Maude i Fanny z domu Brooking. Uczęszczał do Rugby School i Królewskiej Akademii Wojskowej w Woolwich. W 1847 roku został włączony do Królewskiej Artylerii. Służył na Cejlonie. W 1858 roku został odznaczony Krzyżem Wiktorii - najwyższym odznaczeniem wojennym Imperium Brytyjskiego.
W 1860 roku ożenił się z Pauliną Sterling, córką Paula Ivy Sterlinga, sędziego Sądu Najwyższego w Cejlonie. Para doczekała się trzech córek i syna. W 1866 roku awansował na pułkownika. Na emeryturę przeszedł w 1869 roku. Od połowy grudnia 1876 roku do końca grudnia 1885 roku (gdy wyjechał z Polski) pełnił funkcję konsula generalnego Wielkiej Brytanii w Warszawie. Po powrocie do kraju przeżywał kłopoty finansowe. Został wojskowym kawalerem Windsoru (Military Knight of Windsor). 23 października 1900 roku wieczorem, wracając po pracy do domu przewrócił się i zmarł na terenie Zamku Windsor. Jego pogrzeb odbył się w zamkowej Kaplicy Św. Jerzego. Pochowany został na cmentarzu w Windsorze.
W 1886 roku folwark Umiastów liczył 98 mórg, w tym: 91 gruntów ornych i ogrodów, 2 morgi łąk i 5 mórg nieużytków. Znajdowały się w nim 4 budynki murowane i 5 drewnianych. Większa część folwarku (około 200 mórg) uległa parcelacji na kilka kolonii, mających od 15 do 45 mórg.

W latach 80. XIX wieku Umiastów należał do Franciszka Groera, urodzonego w 1848 roku, syna Franciszka i Zenobii Sleszyńskiej. Franciszek Groer (syn) był znanym w warszawskich kręgach lekrzem chorób kobiecych. Był żonaty, miał córkę i syna. 24 marca 1889 roku Franciszek sprzedał Umiastów Marii Groer. W latach 90. opuścił Warszawę, wracał jednak do niej każdego roku w czasie zielonego karnawału. Zmarł po ciężkich cierpieniach 24 września 1910 roku w Petersburgu. Jego ciało przewieziono do Warszawy i pochowano na Cmentarzu Powązkowskim.
Maria Groer z domu Elisjewa (Jelisjewa) była córką Grzegorza. Nie wykluczone, iż była żoną Franciszka. Za dobra Umiastów zapłaciła 20.000 rubli. Sprzedała je za identyczną kwotę Annie Poleżak, córce Jana. Transakcja miała miejsce 7 stycznia 1895 roku. Anna Poleżak potraktowała tą transakcję typowo biznesowo. Już 5 kwietnia 1896 roku sprzedała dobra Ignacemu Rodkiewiczowi.
Ignacy Rodkiewicz urodził się w 1836 roku, jako syn Ignacego (dziedzica Luboczy) i Julii z Jannaschów. Ukończył, z najwyższym odznaczeniem, Akademię Sztabu Generelnego w Petersburgu. Wziął udział w powstaniu styczniowym, co przerwało jego nić karyery urzędowej. Za uczestnictwo został zesłany do Solikamska. Po powrocie wstąpił do Zarządu Komunikacji Okręgu Warszawskiego, gdzie pełnił funkcję Naczelnika Wydziału Komunikacji Lądowych i Wodnych.
Ignacy Rodkiewicz był żonaty z Emilią Kosińską, córką Franciszka (rzeczywistego radcy stanu) i Sabiny z Kowalewskich. Para miała syna - Kazimierza. Ignacy zmarł w Warszawie 18 grudnia 1909 roku, pochowany został na warszawskich Powązkach.
Po jego śmierci dobra otrzymał w spadku syn - Kazimierz Maciej Antoni. Kazimierz urodził się 24 lutego 1866 roku w Luboczy. Był absolwentem Wydziału Chemii na Politechnice Ryskiej. W trakcie studiów był członkiem Polskiej Korporacji Akademickiej Welecja. 31 grudnia 1894 roku poślubił w Warszawie Marię Józefę Rakowską h. Trzywdar, urodzoną 28 listopada 1874 roku w Kuczach Wielkich, córkę Feliksa Antoniego i Marianny z Kujawskich. Ślub odbył się w kościele św. Antoniego Padewskiego w Warszawie. Para doczekała się dwóch córek: Laury (ur. 27 listopada 1895 roku, zm. 22 grudnia 1973 roku) i Kazimiery (ur. 2 kwietnia 1897 roku w Kręczkach, zm. w styczniu 1974 roku).
W październiku 1914 roku w dworze w Umiastowie siedzibę swą miał sztab 2. Syberyjskiego Korpusu Armijnego.
Po kilku latach parze zaczęło się źle układać w małżeństwie. Skutkiem tego była separacja. Maria mieszkała w Warszawie, Kazimierz zaś w Bydgoszczy. Gdy wybuchła II WŚ, Maria wyjechała we wrześniu 1939 roku do swej siostry mieszkającej we Lwowie. Obie wróciły do Polski dopiero w 1946 roku i zamieszkały u córki Marii w Gdańsku Oliwie. Maria zmarła 4 lutego 1961 roku, pochowana została na cmentarzu w Oliwie.
Kazimierz w 1941 roku został aresztowany i osadzony na Pawiaku, następnie zwolniony. Prawdopodobnie zmarł w 1942 roku koło Słonimia.
Umiastów od Kazimierza Rodkiewicza nabyły dwa małżeństwa. Jan i Jadwiga z Nowaków Kędzierscy (2/3 dóbr) oraz Aleksander i Zofia z Kędzierskich Kosińscy (1/3 dóbr). Działo się to 1 sierpnia 1918 roku. Transakcja opiewała na sumę 189.500 marek, nieobejmowała jednak inwentarza żywego i martwego, należącego do ówczesnego dzierżawcy - Kazimierza Humięckiego. Oba małżeństwa w momencie zakupu mieszkały w Warszawie przy ulicy Nowowolskiej (ob. Staszica). W 1921 roku Jan Kędzierski był członkiem komisji lustracyjnej okręgowej ds podatku miejskiego od nieruchomości w m. st.Warszawie. Po sprzedaży Umiastowa Kędzierscy i Kosińscy zamieszkali w majątku Powsin.

7 sierpnia 1925 roku od obu małżeństw Umiastów nabyło kolejne małżeństwo - doktor Julian Wenancjusz Pawłowski i jego żona Zofia Janina Helena z Wursterów, zamieszkali w Warszawie przy ulicy Zgoda. Suma transakcji wyniosła 90.000 złotych. W momencie sprzedaży majątek zajmował obszar 96 hektarów. Julian urodził się 20 maja 1871 roku, Zofia w listopadzie 1882 roku. Małżeństwo Pawłowskich doczekało się co najmniej dwóch synów: Zdzisława Juliana oraz Janusza Teodora (ur. 8 października 1911 roku w Warszawie).
Przed I WŚ Julian Pawłowski wraz z Kazimierzem Krynke założyli fabrykę zapałek pod nazwą Spółka Akcyjna Przemysłu Zapałczanego i Drzewnego Błonie. Kapitał zakładowy fabryki wynosił 250.000 rubli. Fabryka ta połączyła się w 1924 roku z fabryką z Mszczonowa oraz Wielkopolską Fabryką Zapałek Braci Stabrowskich. Kapitał zakładowy nowej spółki wynosił 3.000.000.000 marek. Spółka eksportowała zapałki m.in. do Anglii, Danii, Holandii oraz Rumunii. Julian Pawłowski po połączeniu spółek pełnił rolę dyrektora. Zmarł 29 lutego 1956 roku, jego żona w latach 60. XX wieku. Oboje zostali pochowani na warszawskich Powązkach.
Co najmniej od 1930 roku dzierżawcą Umiastowa był Ziemowit Kazimierz Milewski h. Ślepowron. Urodził się on 9 grudnia 1900 roku w Rembówku, jako syn Jakuba i Jadwigii Chełchowskiej h. Lubicz. Ziemowit pobierał nauki początkowe w domu, następnie ukończył Gimnazujm Konopczyńskiego w Warszawie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w 1. Dywzjonie Artylerii Konnej, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych i awansowany do stopnia podporucznika. Po powrocie z wojny ukończył w 1925 roku studia na Wydziale Rolnym na SGGW w Warszawie, otrzymując tytuł inżyniera rolnika. Na studiach poznał swoją pierwszą żonę - Hannę Wyrzykowską h. Ślepowron. Hanna urodziła się w Pińsku 25 lipca 1898 roku, jako córka Stanisława i Jadwigi z Chmyzowskich. Na SGGW ukończyła Wydział Ogrodniczy. Ich ślub miał miejsce w Warszawie 30 października 1926 roku. Z małżeństwa urodziły sie trzy córki: Jadwiga (ur. 23 sierpnia 1928 roku, zm. 22 września 1976 roku w Londynie), Anna Julia (ur. 22 lutego 1931 roku) oraz Teresa (ur. 30 października 1933 roku. Najbardziej znaną wydaje się być Anna Julia - znakomita aktorka, żona himalaisty Andrzeja Zawady.
Wracając do Ziemowita, po studiach praktykował w majątku Klonówka, następnie dzierżawił Umiastów (co najmniej do 1932 roku). W późniejszych latach administrował majątkiem Złoty Potok (od 1933 roku) oraz Czemierniki i Bełcząc (od 1936 roku).
Być może wpływ na opuszczenie Umiastowa miało wydarzenie z końca 1932 roku. 5 listopada około godziny 19 na dwór napadli zamaskowani i uzbrojeni w rewolwery bandyci. Państwo Milewscy tego wieczoru podejmowali w gościnie dwóch księży. Jeden z bandytów wtargnął do dworu przez wejście dla służby i grożąc rewolwerem zmusił służącą do otwarcia drzwi frontowych, przez które weszli pozostali dwaj bandyci. Ci zaraz po wejściu przecięli kable telefoniczne, po czym kazali wszystkim stanąć twarzą do ściany. Jak wspominały ówczesne gazety bandyci zachowywali się uprzejmie, przepraszali nawet za swoją brutalność. Gdy rabowali pierścionki z ręki pani domu, ominęli obrączkę mówiąc - To poświęcone. Gdy skradli 300 złotych, pierścionek, futro Ziemowita i dubeltówkę poczęli wiązać mieszkańców i gości. Wiążąc księży napastnicy całowali ich po kolanach przepraszając. Po ucieczce Milewscy zawiadomili policję z Ożarowa. Po kilku tygodniach w Warszawie na ulicy Mostowej podczas awantury policja aresztowała Władysława Golca, przy którym znaleziono broń skradzioną Milewskiemu oraz perukę, w którą nosił podczas napadu. Golca skazano na 10 lat więzienia. W 1934 roku Sąd Apelacyjny skrócił tę karę do 7 lat.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku Ziemowit był dowódcą kolumny taboru, następnie wrócił do Czemierników, gdzie 18 marca 1943 roku zmarła jego żona. W lipcu 1944 roku wyjechał z córkami do Warszawy. W czasie powstania warszawskiego pracował w Zarządzie Intendentury AK na Powiślu. We wrześniu poprzez obóz w Pruszkowie wyjechał do Złotego Potoku. Po wojnie wrócil do Warszawy, gdzie zamieszkał z drugą żoną Anną Krasowską, urodzoną w 1915 roku, córką Witolda i Anny Dubino-Kniażyckiej. Pracował w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, a od 1966 roku w Instytucie Ziemniaka. W 1971 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł w Nałęczowie 14 sierpnia 1973 roku. Pochowany został, jak i jego dwie żony na warszawskich Powązkach.

6 października 1932 roku majątek ostatni raz zmienił właściciela przed wybuchem wojny. Został nim - za sumę 100.000 złotych - syn Juliana i Zofii Pawłowskich - Zdzisław Julian, prawnik, mieszkający w Warszawie przy ulicy Oboźnej. Przy zawarciu umowy kupna-sprzedaży Zdzisław ustanowił na rzecz rodziców prawo bezpłatnego korzystania z dworu z umeblowaniem oraz ogrody. Otrzymali oni również prawo korzystania z 10 mórg ziemi, ekwipażu oraz pary koni z obsługą na każde żądanie oraz krowę, utrzymywaną dla nich przez syna. W 1933 roku Zdzisław upoważnił swojego ojca do zarządzania całym majątkiem. W 1935 roku z dóbr wydzielono osadę Katarzynówkę, po tym wydzieleniu  majątek obejmował obszar 67 hektarów, z czego 54 zajmowały grunty orne.
W czasie okupacji w dworskich czworakach mieściła się szkoła podstawowa. Po wojnie majątek został odebrany Pawłowskim. Już we wrześniu 1945 roku w dworze została ulokowana szkoła podstawowa, całym majątkiem zaś zarządzała Główna Komenda Milicji w Warszawie. Szkoła zajmowała dwie izby i była dwuklasowa. W innych pomieszczeniach znajdowały się mieszkania nauczycielek. Po roku szkołę ponownie przeniesiono do czworaka, gdzie zajęcia odbywały się do 1957 roku, kiedy to powstał nowy budynek szkolny. W czworaku warunki były trudne, znajdowały się tam także mieszkania dawnego fornala dworskiego i jego rodziny, kierowniczki szkoły i jej rodziny oraz nauczycielki. Szkoła zajmowała tylko jedną izbę.
Od 1946 roku byłym majątkiem Pawłowskich zarządzał Wydział Ogrodniczy Zarządu Miasta Warszawy, który założył w Umiastowie na 60 hektarach szkółkę roślin ozdobnych. W dworze, który zamieszkiwał zarządca wraz z gospodynią, znajdowało się 9 pokoi i kuchnia.
W 1951 roku Wydział Ogrodniczy zmienił nazwę na Miejskie Przedsiębiorstwo Ogrodnicze w m.st. Warszawie, a w 1957 roku Miejskie Przedsiębiorstwo Robót Ogrodniczych w m.st. Warszawie.
W 2005 roku w dworze umiastowskim została zorganizowana VI Ogólnopolska Giełda Szlachecka.

Zespół architektoniczno-parkowy
Późnoklasycystyczny dwór zbudowany został około połowy XIX wieku dla Róży Obrębskiej. Gruntownie wyremontowany w 1960 roku. Murowany z cegły, otynkowany, boniowany, parterowy, podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem. Zbudowany na planie prostokąta z nowszą parterową przybudówką. Od zachodu układ wnętrz dwutraktowy z sienią zawierającą schody na poddasze i z salonem na osi. W elewacji frontowej i ogrodowej portyki wgłębne o czterech kolumnach bez baz. Dach naczółkowy, kryty blachą.
Aleja na osi dworu, po jego południowej stronie, obsadzona starymi lipami i grabami. Od południa kończy się na alei południowej – poprzecznej, od północy na słabo zachowanym podjeździe do dworu. Park krajobrazowy ma powierzchnię 5,3 ha w tym 0,7 ha wód. Pomiędzy stawami ślad alei prowadzącej od starej bramy, która łączy się w części środkowej założenia z aleją obsadzoną młodymi drzewami i krzewami. W parku znajdują się elementy rzeźbiarskie: kapliczka (z okresu międzywojennego) i zejście do wody z bloków piaskowcowych nakrytych płytami z piaskowca z elementem ozdobnym.
W parku zachowały się pojedyncze egzemplarze drzew około stuletnich, szczególnie we wschodniej części parku. Są to: klon pospolity, modrzew, świerk pospolity, orzech sercowaty, buk pospolity odm. czerwonolistna, brzoza brodawkowata, kasztanowiec biały, wiąz szypułkowy, leszczyna turecka. Po zachodniej stronie dworu rośnie stary wiąz szypułkowy, zachowały się również częściowo obsadzenia alei wjazdowej – 4 kasztanowce białe oraz 2 topole. Obsadzenia alei południowej na osi pałacu – lipowo-grabowej również zachowały się stosunkowo dobrze. Przy zejściu do wody nad małym stawem rośnie bluszcz jako roślina okrywowa. W parku nie ma drzew uznanych za pomniki przyrody.

© Jacek Szyszko 2017

Więcej zdjęć w Galerii
Zdjęcia archiwalne z archiwum Pana Marka Hyżego

Źródła:

  • Dziennik Powszechny 1833
  • Dziennik Warszawski 1867
  • Kurjer Warszawski 1861, 1878, 1884, 1910, 1920, 1930, 1933
  • Dzieje Dobroczynności Krajowey i Zagraniczney z Wiadomościami ku Wydoskonaleniu jey Służącemi 1820
  • Gazeta Warszawska 1860, 1909
  • Kurjer Kolejowy i Asekuracyjny 1910
  • Kurjer Poranny i Antrakt 1878
  • Kurjer Codzienny 1878
  • Wiek 1878
  • Słowo 1910
  • ABC 1932
  • Tygodnik Ilustrowany 1910
  • Dziennik Poznański 1915
  • Dziennik Zarządu Miasta Stołecznego Warszawy 1921
  • Polska Zbrojna 1924
  • Słowo Pomorskie 1924
  • Expres Zagłębia 1932
  • Słowo Częstochowskie 1932
  • Dzień Dobry 1933
  • 5-ta Rano 1934
  • Robotnik 1947
  • Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XII, Warszawa 1892
  • Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ożarów Mazowiecki, Ożarów Mazowiecki 2010
  • 90 lat Miejskiego Przedsiębiorstwa Robót Ogrodniczych Sp. z o.o w Warszawie 1923-2013, Warszawa 2013
  • Mirosław Wawrzyński, Fundacje w Polsce, Warszawa 1997
  • Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, edycja elektroniczna
  • www.szkola-umiastow.pl
  • www.vconline.org.uk
  • www.archiwumkorporacyjne.pl
  • Ziemianie polscy XX wieku, część 6, Warszawa 2002
  • Marek Hyży, Moi przodkowie, 2018
  • Kasper Niesiecki, Herbarz polski, T6, Lipsk 1841
  • Księga Adresowa Polski dla handlu, rzemiosł i rolnictwa 1926-27, Warszawa 1926

Zespół Dworsko-parkowy
Skład zespołu Dwór, park, spichlerz, kapliczka, budynek gospodarczy
Stan zachowania Niszczejący
Zastosowanie Opuszczony
Rejestr zabytków Brak wpisu
Gminna ewidencja zabytków Dwór, park
Dostępność obiektu Niedostepny

Lokalizacja

Umiastowska 43C, 05-850, Umiastów, Polska

Komentarze